காகிதங்களில் கவிதை

கற்பனையைக் கசக்கி
கவிதை எழுத நினைக்கையில்
கண்ணீர் சிந்தும் காகிதமும்
ஓர் அழகிய கவிதை தான்

கவிதை எழுதும் முயற்சிகளின்
தோல்விகளில் கிழித்து எறியப்பட்டு
சிதறிக் கிடக்கும் காகிதங்களும்
ஓர் அழகிய கவிதை தான்

எழுதிய கவிதைகள்
சிந்தாமலிருக்க மடித்து அவற்றை
எடுத்து செல்லும் காகிதங்களும்
ஓர் அழகிய கவிதை தான்

கொடுத்தனுப்பிய காதல் கவிதை
கிழிக்கப் படுகையில்
எழுதிய கவிதை துண்டானாலும்
தாங்கிய கவிதை இரண்டாகும்

இப்படியாக சாலைகளில்
குப்பைகளில் புத்தகங்களில்
எண்ணற்ற கவிதைகள்
காகிதங்களாய்

முடியவில்லை - கவிதை

சுண்டல் விற்கும் சிறுவனின்
சூறாவளி சுறுசுறுப்பு

கரையில் ஒதுங்கும்
அரிய வலம்புரி சங்கு

மிதித்தாலும் மீண்டும் தீண்டும்
காலடி அலைகள்

தூரத்தில் கேட்கும்
கோயிலின் மணியோசை

காதினில் தேன்பாய்ச்சும்
மீனவரின் ஏலேலோ

சொல்லாமல் வருடிப்போகும்
மாலைக் காற்று

சில ஜோடிகள் விட்டுச்செல்லும்
காலடிச் சுவடுகள்

மணற்பூவில் ஊறியெழும்
வண்டெனும் நண்டு

எதையும் ரசிக்கமுடியவில்லை
அருகில் என்னவள் !

Cricket Joke - the captain

Tendulkar had just left to bat, when a phone call came for him. The receiver replied 'He is gone for batting, could you please call after some time'. When Ganguly went to bat, a phone call came. The same receiver replied 'Ganguly has just gone out to bat, he will be back in a minute.. please hold on...'

*******
Audience: "Sourav - please wake up"
Sourav : I need a phone call for that too :-)

பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே

எனக்கு நீண்ட நாளாய் ஒரு சந்தேகம். ஏன் எல்லோருக்கும் கடந்த கால ஞாபகங்கள் முக்கியமாக பள்ளிப் பருவ ஞாபகங்கள் மட்டும் மிகுந்த இன்பம் தருவதாய் இருக்கிறது. நிகழ்காலத்தில் ஒரு பெரிய செல்வந்தராய் இருப்பினும், அவர்களுக்கு கடந்த காலம் தான் இலைப் பசுமையாய் தெரிகிறது. பில்கேட்ஸ் முதல் நம்மூர் பிச்சைக்காரன் வரை (அது எப்படி உங்களுக்கு தெரியும் என்று கேட்காதீர்கள்) யாரை கேட்டாலும் இதையே வழிமொழிகின்றனர். ஏன்?

பள்ளிப் பருவத்தில் நாம் தாய் தந்தையரின் நிழலில் இருந்து வாழ்க்கையை அனுபவித்ததாலா? கவலைகள் நம்மைக் காட்டிலும் அவர்களை அதிகமாக பாதித்தது என்பதாலா? அல்லது நமது பிரச்சனைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் கண்டிப்பாக ஒரு தீர்வு யாரோ ஒருவரால் காணப்படும் என்ற நம்பிக்கையினாலா? இப்படி எண்ணற்றக் கேள்விகள் போர் அம்புகளாய் பாய்ந்தாலும் இவை யாவும் இலக்கினை அடைந்ததாய் எனக்கு தெரியவில்லை. அதாவது எனக்கு சரியான விடையை தெரியப்படுத்தவில்லை.

விடை கிடைக்காதவரை விடப்போவதில்லை என்ற உந்துதலுடன் தேடலானேன். ஆனால் நிதர்சனத்தையும் உண்மையையும் என்னால் தனி ஆளாக சரியாக உணரமுடியவில்லை. ஆதலால் மற்றவரின் அபிப்பிரயாங்களையும் கேட்கலானேன். அதிலும் எனக்கு வெற்றி கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. என்னால் ஒரு சரியான முடிவுக்கு இன்றுவரை வர முடியவில்லை. விவாதிக்கப் படுவது பள்ளிப் பருவத்தைப் பற்றியது என்பதால் சில பள்ளி செல்லும் தம்பிகளைக் (நண்பர்களைக்) கேட்டேன். உங்களுக்கு இந்த வாழ்க்கை திருப்தி அளிக்கிறதா? அவர்கள் வரையில் அந்தக் கேள்வி மிகப்பெரியது என்றே நினைக்கிறேன். ஆதலால் அங்கும் எனக்கு சரியான விடை கிடைக்கவில்லை.

இறுதியாக என்னை நானே கேட்டு, எனக்கு தோன்றியவற்றை இங்கு விடையாக இடுகிறேன். முதலாவதாக அறிவு, மனிதனை உயர்திணை ஆக்கிய உயர் திணை. பள்ளிப் பருவத்தில் அறிவு உள்வாங்கப் படுகிறது. வளர்ந்த பிறகு அது சோதனைக்கு ஆட்படுத்தப் படுகிறது, அதில் தோல்வி நேர்கையில் கோபம் வருகிறது. தோல்வி அடையும் இடத்தில் கோபம் என்பது இயல்பு. இக்கோபங்களே மனிதனின் ஆற்றாமைக்கு காரணமாகின்றன. சோதிக்கப் படுவதை மனிதன் விரும்பவில்லை. பில்கேட்ஸ் முதல் பிச்சைக்காரன் வரை, வெற்றியைப் பெறவும் அதை தக்க வைக்கும் சோதனைகளிலேயே வாழ்க்கையைச் செலவிட வேண்டியிருக்கிறது. மனிதன் எப்பொழுதெல்லாம் தமது ஆறாவதறிவாகிய பகுத்தறிவின் சோதனையை எதிர்கொள்கிறானோ அப்பொழுதெல்லாம் அவன் நடைமுறையை வெறுக்கிறான். ஆதலால் பகுத்தறிவின் தொடக்ககாலம் (பள்ளிப் பருவம்) அவனுக்கு இனிமை தருவதாய் இருக்கிறது.

இரண்டாவது ஆசை, புத்தன் வழியில் யோசித்து பார்த்தால் முதல் பதிலிலும் ஒரு வகை ஆசை இருக்கிறது. இருந்தாலும் மனிதனுக்கு அறிவு என்பது பிறப்பியல்பு என்பதால் ஆசை எனக்கு இரண்டாவதாகிறது. மனிதனுக்கு ஆசை என்பது பகுத்தறிவின் பயனால் தான் வருகிறது. ஆனால் ஒருமுறை மனிதன் ஆசைப் பட ஆரம்பித்து விட்டால் அவனால் அதன் இயக்கத்தைத் தடுத்து நிறுத்த முடிவதில்லை. இதுவே அவனது ஆசைகள் நிறைவேறிய காலமாகிய பள்ளிப் பருவத்தில் அவனது கவனத்தை திசைதிருப்புகிறது. அது அவனுக்கு இனிமை தருவதாகிறது.

எனக்கு தோன்றியவரை இவை இரண்டும் விடையாக கிடைத்திருக்கின்றன. முழுவதுமாக உடன்பட முடியாவிட்டாலும் ஒரு எண்பது சதவிகிதம் என் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைத்திருக்கவே செய்கிறது. உங்கள் கருத்துக்களையும் தெரியப் படுத்தவும்.

புதுக்கவிதை உணர்வுகள்

நேற்று ஒரு ஆழ்ந்த யோசனை. எப்படி என்னாலும் கவிதை எழுத முடிகிறது? மிகப் பிரபலமாக இல்லாவிட்டாலும், என்னைத் தெரிந்தவரால் ஒரு கவிஞன் என்று அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளேன். எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று?. கண்டிப்பாக எனக்கு யாப்பிலக்கணமும் மரபிலக்கணமும் இம்மியளவும் தெரியாது. கம்பனையும், இளங்கோவையும் அதிகமாய் வாசித்ததில்லை. வள்ளுவனும் எனக்கு பள்ளிப் புத்தகங்கள் வரையிலேயே பழக்கம். மாணிக்கவாசகரையும் ஆண்டாளையும் கோயிலுக்கு செல்லும் போது துணைக்கு மட்டுமே அழைத்துச் சென்றுள்ளேன். அப்படி இருந்தும் எப்படி இப்படி?

நான் எழுதும் கவிதைகளுக்கு புதுக்கவிதை என்று பெயர், என்பது தெரியவந்தது. இது சரியா? எல்லோராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்றா? இதைத் தொடரலாமா? இதற்கான வரையறை என்ன? என்று படிபடிப்படியான கேள்விகள். விடைகளும் சாதகமாகவே தோன்றின. ஆனால் ஒரு பத்துக் கவிதைகளை எழுதியதுமே, இந்த முயற்சி நினைத்த அளவிற்கு எளிதான ஒன்று அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். அதனால் மரபுக்கவிதையின் ஆதாரங்களை தேடலானேன். சமீபத்தில் தூர்தர்ஷன் ஒரு கவனக நிகழ்ச்சியினை ஒளிபரப்பியது. அதில் சென்னைக் கல்லூரி மாணவர் ஒருவர் மரபுக்கவிதை இயற்றுவதை ஒரு கவனகமாக செய்தார். பயிற்சியும் புலமையும் இருந்தால் மரபுக்கவிதைகள் எழுதுவதில் எந்த சிரமும் இருக்காது என்ற உண்மையும் விளங்கியது.

ஆனால் புதுக்கவிதை எழுதுவதில் மிகுந்த சிரமம் இருக்கிறது. கவிஞன் கற்பனைக் கற்பூரத்தைப் பற்ற வைக்க வேண்டும், ஆனால் அதற்கு தீக்குச்சியைத் துணைக்கு அழைக்கக்கூடாது. சொற்சிக்கனம் என்பது புதுக்கவிதையில் நீக்க முடியாத அங்கம். கற்பனை என்பது புதுக்கவிதையின் ஆதாரம். இப்படி புதுக்கவிதைக்குத் தேவையான தகுதிகள் அதிகம். இதை எல்லாவற்றையும் விட, வாசிப்பவனின் நாடித் துடிப்பை, கவிஞன் துல்லியமாக அறிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். மனிதன் தமக்கு கிடைக்கும் சிறிய கால அவகாசங்களில், அவசரமாக வாழ்க்கையை வாழ்ந்து விட துடிக்கிறான். சுயவளர்ச்சி அதில் அவனுக்கு தலையாய கவலையாகிவிடுகிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில் அவனுக்கு கவிதையினைக் கொண்டு செல்ல வேண்டுமாயின், அக்கவிதைகள் நெற்றிப் பொட்டில் குண்டு துளைக்க வேண்டும், நடைமுறை வாழ்க்கையின் கண்ணாடியாக வேண்டும். இப்படி புதுக்கவிதை எழுதுபவனின் கடமை கடினமானது. இதில் எதையும் அவனால் விடுக்க முடியாது.

இப்படி தேர்ந்த வித்தையை பலர் இக்காலத்தில் மிக இலகுவாக கையாளூகின்றனர். இது தான் ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. புதுக்கவிதை எழுதுபவரின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்து வருகிறது. இதற்கு காரணம் அதன் எளிமையும், சமூகவியலோடு அதற்கு இருக்கும் நெருங்கிய தொடர்பும்தான். பாரதிதான் புதுக்கவிதையின் தந்தை என்று போற்றப் படுகிறான். அவனைப்பற்றி எழுத எனக்கு தகுதி கிடையாது. ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த தற்கால கவிஞர் மூவர் மேத்தா, அப்துல் ரகுமான் & வைரமுத்து. சொற்களையும் தங்கள் கற்பனையையும் இவர்கள்கையாளும் விதம் அற்புதம்.

மரக்கொலையை பற்றி மேத்தா இவ்வாறு எழுதுகிறான்
"இலைச் சிறகுகள் இருந்து மரமாகிய
உங்களால் பறக்க முடியவில்லையே - ஏன்
வேர்களே உங்களுக்கு விலங்காகி விட்டனவா?"

புன்னைகையைப் பற்றியும் கண்ணீரைப் பற்றியும் அப்துல் ரகுமான் பின்வருமாறு கூறுகிறான்
"புன்னகை இதழ்களின் கண்ணீர்
கண்ணீர் கண்களின் புன்னகை"

வைரமுத்து
"எந்தன் பாடல் கேட்டு இடி இன்று கைதட்டும்
தடையொன்றுமில்லை மழை வந்து கேட்கட்டும்"
என்கிறான்.

கற்பனையையும் சொல்வளத்தையும் தாண்டி இவர்களுக்கு புதுக்கவிதையின் நோக்கம் தெளிவாக புரிந்திருக்கிறது என்றே நான் உணர்கிறேன். இப்படியாக கவிஞர்கள் கற்பனையை முதலீடாக வைத்துக் கொண்டு வாசிப்பவனை சொற்களால் விலைக்கு வாங்குகிறார்கள். புதுக்கவிதை கண்டிப்பாக படைப்பாளிகளை வெளிக்கொணர்கிறது. உணர்வுகளும் படைப்புகளாகின்றன.